အတိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပၸန္
ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ကုိသန္းေဌးက သည္ “ေနေရာင္ျခည္နဲ႕ေတြ႕ဆုံျခင္း”
ကဗ်ာရွည္ကုိ ထုတ္ေ၀ဖုိ႕ေျပာလာသည့္အခါ သည္ကဗ်ာနဲ႕ပတ္သတ္ၿပီး ေျပာဖုိ႕ အနည္းငယ္ရွိလာပါသည္။
ဤကဗ်ာသည္ တစ္ႀကိမ္တခါမွ် ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပ ျခင္းမျပဳရေသးသည့္ ကဗ်ာအသစ္တစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါသည္။
သုိ႕ရာတြင္ ပုံႏွိပ္ေဖာ္ျပမႈသမုိင္းအရ
ကဗ်ာအသစ္တစ္ပုဒ္ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ကဗ်ာဆရာအခ်ဳိ႕နဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ကဗ်ာဆရာမ်ား၊
ကဗ်ာခ်စ္သူအေတာ္မ်ားမ်ားအဖုိ႕ ကဗ်ာအေဟာင္းတစ္ပုဒ္သာျဖစ္ပါသည္။
ဤကဗ်ာရွည္ကုိ လြန္ခဲ့သည့္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ကလအတြင္း
ႏွစ္မ်ားက ေရးသားခဲ့ၿပီး ၁၉၇၈ခုႏွစ္က လက္ေရးစာ အုပ္ငယ္အျဖစ္ မိတ္ေဆြအေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္႐ႈၿပီးျဖစ္ပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္အဖုိ႕ အမွတ္တမဲ့ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း မိတ္ေဆြ တခ်ဳိ႕နဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္လူငယ္ကဗ်ာဆရာမ်ားက
လူကုိယ္တုိင္ျဖစ္ေစ၊ စာေရး၍ျဖစ္ေစ ဤကဗ်ာစာအုပ္ငယ္ကုိ ရလုိေၾကာင္း မၾကာခဏ ေတာင္းဆုိတတ္ၾကပါသည္။
ကုိယ္ေရးသည့္စာမ်ားကုိ စနစ္တက် သိမ္းဆည္းမထားတတ္ေသာ
ကၽြန္ေတာ့္အဖုိ႕ ထုိမိတ္ေဆြမ်ား၏အလုိဆႏၵ ကုိ ျဖည့္ဆည္းဖုိ႕ထက္ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္
တခါတရံ ျပန္ဖတ္ခ်င္စိတ္ရွိ၍ ဖတ္စရာစာအုပ္မရွိျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။ ၁၉၉၀ျပည့္ ႏွစ္၊ ဇူလုိင္လက
မေဟသီမဂၢဇင္းတြင္ ကုိဟိန္းလတ္ႏွင့္ ႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္းတြင္ မာဆုိးတုိ႕က အင္တာဗ်ဴးလုပ္ျဖစ္ေသာအခါ ထုိစာအုပ္ငယ္ကုိ မျဖစ္မေန ရွာရမည့္ အေျခအေန၌ တကၠသုိလ္မွ ျမန္မာစာနည္းျပ မိတ္ေဆြအမ်ဳိးသမီးစာေရးဆရာမတစ္ဦးထံမွ ရရွိပါသည္။ ထုိစာအုပ္ကုိလည္း အင္တာဗ်ဴးကိစၥၿပီးလွ်င္ ဆက္ဆက္ျပန္ေပးရန္ကတိျဖင့္
ငွားယူခဲ့ေသာ္လည္း ရန္ကုန္မွ မိတ္ေဆြကဗ်ာဆရာတစ္ဦးက အတင္းအၾကပ္ယူေဆာင္သြားသည့္အတြက္
ပုိင္ရွင္ထံျပန္ေပးဖုိ႕ ကတိပ်က္ခဲ့ရပါသည္။
ယခုကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြႏွင့္ ဤကဗ်ာရွည္ကုိထုတ္ေ၀ဖုိ႕
ႀကံဳလာသည့္အခါ ညီငယ္ကဗ်ာဆရာသြယ္ေအာင္ ကူး ယူထားေသာ လက္ေရးမူရရွိ၍ အဆင္ေျပသြားပါသည္။
ဤေနရာမွပင္ ညီငယ္ကဗ်ာဆရာသြယ္ေအာင္အား ေက်းဇူးတင္ ေၾကာင္း စကားဆုိခဲ့ပါမည္။
ဤကဗ်ာရွည္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ ေနာက္တစ္ခ်က္ေျပာရန္ရွိသည္မွာ
ကၽြန္ေတာ့္ကေလာင္အမည္ကိစၥျဖစ္ပါသည္။ ထုိစာအုပ္ငယ္၌ ကၽြန္ေတာ့္ကေလာင္အမည္မွာ ေနမင္းပုိင္စုိးျဖစ္ပါသည္။
ထုိကေလာင္ အမည္ျဖင့္ပင္ ပုိင္သႏွင့္တြဲၿပီး
“အီေကြတာေအာ္သံ” အမည္ျဖင့္ အလားတူကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ သည့္မတုိင္ခင္ႏွစ္(၁၉၇၇)က
ေရးသားခဲ့ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မိတ္ေဆြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကၽြန္ေတာ့္အား ယခုပုိင္စုိးေ၀ထက္
ေနမင္းပုိင္စုိးကုိ ပုိ၍ အသိအမွတ္ျပဳလိုသူ မ်ားပင္ ရွိပါသည္။
၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ကာလမ်ား ေရာက္လာသည့္အခါမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အယူအဆမ်ား ေျပာင္းလဲလာခဲ့ပါသည္။ ေရးေဖာ္ေရးဖက္မိတ္ေဆြမ်ား၏ မဂၢဇင္းမ်ားအေပၚ
အတူလက္တြဲလႈပ္ရွားေရး ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ လည္းေကာင္း ဘာထရန္ရပ္ဆဲ စေသာ လူမႈျပဳျပင္ေရး
ဒႆနဆရာမ်ား၏ စာေပေၾကာင့္လည္းေကာင္း မလုိလားအပ္ေသာ တင္းမာမႈမ်ားကုိ လက္ကုိင္ျပဳၿပီး
ဘ၀ကုိျဖတ္သန္းျခင္းျဖင့္ ကုိယ္ေရာက္လုိသည့္ ပန္းတုိင္ကုိ မေရာက္ႏုိင္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့ပါသည္။
သုိ႕ျဖင့္ ၁၉၈၂-၁၉၈၃ ကာလမ်ားဆီမွစၿပီး မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေရးသားဖုိ႕ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။
ဤကဗ်ာရွည္ႏွင့္ပတ္သတ္ၿပီးေျပာရန္ ေနာက္တစ္ခ်က္ရွိပါေသးသည္။
ဆုိခဲ့သည့္အတုိင္း ဤကဗ်ာရွည္သည္ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္၍ ေရးသားခဲ့ျခင္းမဟုတ္ပါ။
မဟုတ္သည့္အေလ်ာက္ ဤကဗ်ာရွည္တြင္ ပါ၀င္ သည့္စကားလုံးမ်ား၊ အေတြးအျမင္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားသည္
မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚ၊ သုိ႕မဟုတ္ ပုံႏွိပ္စာလုံးအျဖစ္ ဘယ္ေသာအခါမွ် ေရာက္လိမ့္မည္ဟု
မထင္ခဲ့ပါ။ မထင္သည့္အေလ်ာက္ ဤကဗ်ာရွည္ထဲမွ စကားလုံးတခ်ဳိ႕တေလႏွင့္ စိတ္ကူးစိတ္သန္းမ်ားသည္
ေနာင္အခါ (ယခုႏွစ္ပုိင္းမ်ား)၌ မဂၢဇင္းစာမ်က္ႏွာမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးေရးသည့္ ၀တၳဳ၊
ကဗ်ာမ်ားတြင္ အသုံးျပဳမိခဲပါသည္။
ဥပမာ “ေဟာသည္ကမၻာေျမႀကီးရဲ႕ နာမက်န္းမႈေတြကုိ
ေဆး၀ါးကုသဖုိ႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာလုပ္ရ မယ္အေမ” စသည့္စာပုိဒ္အခ်ဳိ႕ကုိ “အေမ့အတြက္
ကက္တေလာက္စာအုပ္သစ္” ၀တၳဳတုိ၌လည္းေကာင္း၊ “သိန္းစြန္ငွက္ အျပန္လမ္း” ကဗ်ာရွည္တြင္လည္းေကာင္း
အသုံးျပဳခဲ့မိပါသည္။ ဤသုိ႕ထပ္ျခင္းအတြက္ စာဖတ္သူမ်ားအားေတာင္းပန္ရန္ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က
တာ၀န္ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လည္ခုိးယူမိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၀န္ခံစကားဆုိပါသည္။
ခုိးယူျခင္းဟူသည့္စကားစပ္အရ ေျပာဖုိ႕တစ္ခုရွိလာရျပန္ပါသည္။
ဤကဗ်ာရွည္မွ စကားလုံးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏွင့္ စာပုိဒ္အခ်ဳိ႕ကုိ သီခ်င္းေရးသူတခ်ဳိ႕နဲ႕
ကဗ်ာဆရာတခ်ဳိ႕ သူတုိ႕၏သီခ်င္းမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ားတြင္ ကူးယူအသုံးျပဳထားေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္။
ကၽြန္ေတာ့္အား ခြင့္ေတာင္းျခင္း၊ အသိေပးျခင္း၊ ၀န္ခံျခင္းမျပဳပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က တစ္စုံတစ္ရာ တရားစြဲဆုိျခင္း၊ တန္ရာတန္ဖုိးေတာင္းခံျခင္း စသည္ မျပဳလုပ္ခဲပါ။ ခြင့္လႊတ္ခဲ့ပါသည္။
ၿပီးၿပီးသားကိစၥကုိ ခြင့္လႊတ္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ထုိသုိ႕မျပဳလုပ္ရန္ ေတာင္းပန္စကားဆုိပါသည္။
နိဂုံး။ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္၀န္းက်င္ကာလမွ ကၽြန္ေတာ့္အတၱရဲ႕႐ုပ္ပုံလႊာတစ္ခုသာျဖစ္ပါသည္။
သည္အခ်ိန္ သည္အခါရဲ႕ ခံစားမႈမ်ားႏွင့္ အံေခ်ာ္ေနၿပီဟုဆုိပါလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္အားခြင့္လႊတ္ၿပီး
ထုတ္ေ၀လုိသူ ကၽြန္ေတာ့္မိတ္ေဆြကုိသာ အျပစ္ တင္ၾကပါ။
ပုိင္စုိးေ၀
၂၆၊ ၁၂၊ ၉၂
ေနမင္းပုိင္စုိးႏွင့္ေတြ႕ဆုံျခင္း
ကတၱာ
ေဟာဒီကမၻာႀကီးရဲ႕ နာမက်န္းမႈေတြကုိ ေဆး၀ါးကုသဖုိ႕အတြက္
ကၽြန္ေတာ္ကဗ်ာဆရာလုပ္ရမယ္။ အရာအားလုံး ကုိစြန္႕လႊတ္ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာဆရာလုပ္ရမယ္အေမလုိ႕
ကၽြန္ေတာ္ေျပာဆုိတဲ့အခ်ိန္မွာ အေမ့မ်က္ႏွာေပၚက မ်က္ရည္စေတြ တလိမ့္လိမ့္စီးဆင္းက်လာပါတယ္။
အေမ့မ်က္ရည္ေတြ ခန္းေျခာက္သြားေစဖုိ႕ စကားတစ္စုံတစ္ရာ
ေျပာလုိေပမယ့္ ရွာမရခဲ့ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႕ အေမရဲ႕ ေမြးေက်းဇူးကုိ မဆပ္ႏုိင္တဲ့သားတစ္ေယာက္အျဖစ္
ကမၻာထဲမွာ ပူေလာင္စြာ စီးဆင္းခဲ့ပါတယ္။
ကမၼ
ေခတ္ေပၚကဗ်ာဟာ အေရျပားေပၚမွာတည္ရွိေနတဲ့
လွပမႈေတြကုိ ေက်ာခုိင္းၿပီး ဘ၀ရဲ႕အနက္႐ႈိင္းဆုံး အတၱတရား ကုိ ရွာေဖြတူးေဖာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ခႏၶာကုိယ္မွာ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြဟာ အာ႐ုံတရား ေတြနဲဲ႕ သာမန္ထိေတြ႕မႈေပၚမွာ
ကဗ်ာဖြဲ႕လုိမရႏုိင္ပါဘူး။ ထိေတြ႕ခံစားမႈကုိ အေျခခံတဲ့ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ဒႆနဟာ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ရဲ႕
အေသြးအသားပါပဲ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ဟာ ေနမင္းပုိင္စုိးရဲ႕ ႐ုိးသားမႈနဲ႕
ေနမင္းပုိင္စုိးရဲ႕ အတၱတရားကုိ ရွာေဖြေတြ႕ရွိႏုိင္ပါတယ္။
ကတၱာ
မွားယြင္းမႈမ်ားစြာနဲ႕ ငါလူျဖစ္ခဲ့ပါသလား။
႐ူးသြပ္မုိက္မဲစြာ ကဗ်ာဆရာအျဖစ္ကုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါသလား။
“မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ဘူး”
လုိ႕ ငါ့ကုိယ္ငါ ျငင္းဆုိခဲ့တဲ့အခ်ိန္မွာ
ဒဏ္ရာ အနာတရေတြနဲ႕ ေဟာဒီကမၻာေျမႀကီးရဲ႕ ငိုေႂကြးသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားပါတယ္။
“ရွက္ၾကေတာ့ေဟ့။ ရွက္ၾကေတာ့”
လုိ႕ ငါထပ္ၿပီးရြတ္ဆုိလုိက္တဲ့အခ်ိန္မွာ
အမွန္တရားေတြ ငုိေႂကြးကုန္ၾကၿပီ။
ကမၼ
ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားမႈနဲ႕ ပုံႏွိပ္စာလုံးအျဖစ္
ေဖာ္ျပခံရမႈကုိ ဦးတည္ၿပီး ကဗ်ာကုိ ေသးသိမ္စြာတြက္ခ်က္ေနသူေတြ ကုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕က
ရယ္ေမာပစ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ကဗ်ာရဲ႕အဓိပၸာယ္ဟာ ဒီ့ထက္ပုိမုိ က်ယ္၀န္းခဲ့ပါၿပီ။ ဘ၀ရဲ႕ေ၀ဒနာ
ကုိ အနက္႐ႈိင္းဆုံးဟု ေဖာ္ျပႏုိင္တဲ့ ကဗ်ာဆရာသာ သမုိင္းရဲ႕စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ လွပစြာ က်န္ရွိေပလိမ့္မယ္။
ဒီအေၾကာင္းကုိ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါတုိင္းမွာ
ေနမင္းပုိင္စုိးဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕အတြက္ ျပယုဂ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။
ကတၱာ
ကၽြန္ေတာ့္အတၱနဲ႕ ထုလုပ္ထားတဲ့ စာအုပ္ငယ္ေလးပါ။
အေမ့ ေမြးေက်းဇူးကုိမဆပ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ကုိယ္ စား . . . ကမၻာေျမႀကီးက အေမ့ကုိ
ဦးညႊတ္အေလးျပဳေတာ့မယ္။
ကဗ်ာခရီးသြားတစ္ဦးႏွင့္ ေနမင္းပုိင္စုိး
၂၊ ၅၊ ၁၉၇၈
ေနေရာင္ျခည္နဲ႕ေတြ႕ဆုံျခင္း
ေလထုကုိျဖတ္သန္းစဥ္မွာ
ငါဆုိတာရွိခဲ့ၿပီ
ငါရွိေၾကာင္း
ေသခ်ာခဲ့ၿပီ။
တစ္စုံတစ္ေယာက္က
“ေနမင္းပိုင္စုိး”
လုိ႕ေခၚလုိက္စဥ္မွာ
ငါမရွိေၾကာင္း
ေသခ်ာခဲ့ပါၿပီ။
အလင္းအားတစ္ခု
ျဖတ္သန္းမည့္ဆဲဆဲ
“ေၾကကြဲရေတာ့မယ္”တဲ့
ညရဲ႕၀ိညာဥ္ေတြက။
ေရက်ခ်ိန္တြင္
ေမ်ာပါသြားသည့္
အမိႈက္တစ္စပမာ
နာက်င္စြာ
ေပ်ာ္ရႊင္နာက်င္စြာ
ရာဇ၀င္ကားခ်ပ္ေပၚမွာ
မဆုတ္မနစ္
ေသြးသစ္မ်ားျဖင့္
လန္းဆန္းလတ္ဆတ္
အဆက္မျပတ္
အခ်စ္စိတ္ယုိစီးမႈမ်ားနဲ႕
ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ငါပါ။
ပန္း႐ုိင္းေတြက
ေျမႀကီးေပၚမွာဖူးပြင့္လုိ႕
အေ၀းႀကီး
ဟုိး…
… အေ၀းႀကီးရယ္ေမာသံေတြ
ငါ့ရင္ထဲမွာ
ေဆြးျမည့္ေသဆုံးေနၾက
ဘ၀တစ္ခုလုံးနဲ႕ေတာ့
မလဲႏုိင္ခဲ့ဘူးကြယ္။
အားလုံးဟာ
မီးေတာက္ထဲမွာ
သေႏၶတည္ခဲ့တဲ့
ေရာဂါပုိးေတြပဲ
အေသြးအသားေတြနဲ႕
ငါ့ရဲ႕
ငါ့ရဲ႕အေသြးအသားေတြနဲ႕
အတုမဲ့
ယွဥ္ၿပိဳင္၀ံ့သူမရွိတဲ့
သူရဲေကာင္းျဖစ္လာမယ့္ေနထိ
အေသြးအသားေတြနဲ႕
ငါ့ရဲ႕အေသြးအသားေတြနဲ႕။
အုိကြယ္.
. .မိန္းကေလးရဲ႕
နာက်င္မႈနဲ႕
ငါ့မ်က္ရည္ေတြေပၚမွာ
မၾကင္နာသူ
ေတးဆုိငွက္ေတြက
ဒီဇင္ဘာႏွင္းရည္စက္ေတြနဲ႕
ဖ်န္းပက္လုိ႕
ၾကည္စယ္ၾကေတာ့မယ္။
သတိတရတမ္းတစိတ္ေတြနဲ႕
ေရႊခ်ထားတဲ့
စကားလုံးမ်ားမပါဘဲ
မိန္းကေလးေရ
႐ုိး႐ုိးပဲ
ငါလြမ္းလုိက္ေတာ့မယ္။
ငါဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ
ဘုရားသခင္ေတာင္
ျငင္းႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူးကြယ္။
ဘာသာေဗဒမဲ့
ေမြးဖြားလာခဲ့ရတဲ့
တုိ႕အခ်စ္မ်ား
ႏွလုံးသားအေၾကာ္ငး
ေျပာဆုိခြင့္မရွိ။
ႏြမ္းလ်၊
ပင္ပန္း၊ ရီေ၀စြာ
ၾကည္ႏႈး၊
ခ်ဳိျမ၊ ရင္ခုန္စြာ . . .။
တခါတေလေတာ့လည္း
အသည္းႏွလုံးမရွိသူေတြလုိ
ရယ္ေမာၾက
အနာဂတ္မရွိသူေတြလုိ
ကေလးဆန္ၾကရင္း
အသံလႈိင္းေလးမ်ား
တျဖည္းျဖည္း
နိမ့္၀င္ေပ်ာက္ဆုံးသြားတဲ့အခါ
ခြဲခြာဖုိ႕
တုိ႕သိၾကၿပီ။
ဟုိယခင္
မင္းနဲ႕ငါ
ဟုိယခင္ေတြ႕စ
ဒီဇင္ဘာရဲ႕
ညေနတစ္ခုမွာ
ငါ
ကဗ်ာဆရာေလ
နင္၊
သင္ခန္းစာထဲ အိပ္ငုိက္သူ
ဘြဲ႕အထပ္ထပ္ယူဖုိ႕
ႀကိဳးစားသူ
မုန္႕တီစား၊
႐ုပ္ရွင္သြား၊ ပုတီးစိတ္
ဘုရား၀တ္ျပဳ၊
စာဖတ္
လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ကုိ
တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ အတည္ျပဳရသူ။
အံႀကိတ္ၿပီးေခါင္းငုံ႕ရတဲ့အခါ
အားတင္းၿပီး
ေက်ာခုိင္းၾကတဲ့အခါ
မာနဆုိတာ
ေၾကကြဲျခင္းပဲ
ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ပထမဆုံးလူ
မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အခါ
ဒုတိယလူဆုိတာ
တတိယလူနဲ႕
အတူတူပါပဲကြယ္။
ငါ
မုိက္မဲစြာရင္ခုန္တတ္သူ
အပြန္းအပဲ့မ်ားစြာ
ဒဏ္ရာအျပည့္နဲ႕လူ။
မင္းလည္း
ငါ့လုိပဲ
ရင္ခုန္တတ္သူ
သုိ႕ေပမယ့္
အသည္းႏွလုံးနဲ႕
စကားမေျပာတတ္သူ။
အုိကြယ္
. . . ထားခဲ့ေတာ့
ထားခဲ့ေတာ့ကြယ္
ရာဇ၀င္ထဲမွာ
ေမာင့္ကုိထားရစ္ခဲ့။
ခြဲခြာရမယ့္
အနာဂတ္ရဲ႕
ညေနတစ္ခုမွာ
လွပစြာ
မင္းၿပံဳးႏုိင္ဖုိ႕အတြက္
မ်က္ရည္ေတြနဲ႕
ငါေပ်ာ္ေမြ႕ဆဲပါ။
တမ္းတ၊
ေၾကကြဲမႈေတြနဲ႕
ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းရဲ႕
ကမ္းပါးစြန္းေပၚမွာ. . .
ထားခဲ့ေတာ့ကြယ္
ရာဇ၀င္ထဲမွာ
ေမာင့္ကုိထားရစ္ခဲ့။
စြဲလမ္းမႈရဲ႕
အသည္းႏွလုံးနဲ႕ေ၀းရာ၊
အစဥ္အလာမ်ားရဲ႕
ခ်ဳပ္တီးမႈမဲ့လြတ္ကင္းရာ၊
ၾကယ္မ်ားမရွိတဲ့
ညမ်ားရဲ႕
က်ဳံးေရျပင္ထက္မွာ
ငါ
ငိုပါသည္
ငါ
ငုိ ပါ သည္
ငါ့မ်က္ရည္တုိ႕သည္
သမုဒၵရာေလးစင္းထက္ပင္
မ်ားကုန္၏။
အုိကြယ္
မိန္းကေလးရဲ႕
ေၾကကြဲမႈနဲ႕
ငါ့ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြေပၚမွာ
မၾကင္နာသူ
ေတးဆုိငွက္ေတြက
ဒီဇင္ဘာႏွင္းရည္စက္ေတြနဲ႕
ဖ်န္းပက္လုိ႕
ၾကည္စယ္ၾကေတာ့မယ္။
ညိဳ႕ညိဳ႕မႈိင္းမႈိင္း
မန္က်ည္းပင္အုိေတြနဲ႕
ဘုန္းႀကီးဦး၀ိသုဒၶရဲ႕
ရြာဦးေက်ာင္းထိပ္ဖ်ား
ေတာက်ီးကန္းမ်ား
ေအာ္ျမည္ေနၾကစဥ္. . .
အေမက
ငါ့လက္ကုိဆြဲလုိ႕
လယ္ကြင္းထဲမွာ
ႏြားမေတြျမက္စားလုိ႕
ရြာအနီးမွျဖတ္သန္း
ျမစ္တစ္ခုရဲ႕
ကမ္းပါးေပၚမွာ
ေဟာဟုိခပ္ေ၀းေ၀း
ေတာညိဳတန္းထိ
ေငြဗ်ဳိင္းျဖဴေတြ
ပ်ံသန္းေနၾကရဲ႕။
ကမၻာေျမႀကီးရဲ႕
လတၱီက်ဳမ်ဥ္းေၾကာင္းတစ္ခုေပၚမွာ။
ေန၀င္တိမ္ေတာက္
ပ်ဳိေၾကာက္တဲ့သည္အခ်ိန္
ဆီမီးကြယ္
မွန္အိမ္နဲ႕
ဟုိလြန္ခဲ့တဲ့
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္
ငယ္ရြယ္စဥ္ကေလးဘ၀
ထန္းတဲကအျပန္
အစ္မရဲ႕သီခ်င္းသံဟာ
ေလထဲမွာ
က်န္ရစ္ခဲ့ေပါ့။
ပစၥဳပၸန္မွာေတာ့
. . .
ခံစားခ်က္ေတြ
သုေတသနစာတမ္းေတြ
ေရွ႕ေနေတြနဲ႕၊
ဓမၼကထိကေတြ
တ၀ုန္း၀ုန္းေျပးေဆာင့္လာတဲ့
ဖုန္မႈန္႕ေတြၾကား၀ယ္၊
တျဖည္းျဖည္း
ေဆြးျမည့္လာေသာ
ျပက္လုံးေတြနဲ႕ရယ္
မရယ္ခ်င္တဲ့အျပင္
ငါ
ရယ္ေတာင္ ရယ္လုိက္ခ်င္မိရဲ႕
ဇာတ္ခုံေပၚမွာ
ငုိခ်င္းခ်ဆဲ
ဒီလုိႏွင့္ပင္
“ အလြမ္းကုိမခံစားတတ္တဲ့
ေရာဂါသည္တစ္ဦး”အျဖစ္နဲ႕
နာက်င္စြာ
ေပါက္ကြဲလုလုသံစဥ္မ်ားနဲ႕
ဖြဲ႕ဆုိထားတဲ့
ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ
ကၽြန္ေတာ္
လမ္းေလွ်ာက္ေနဆဲပါ။
မုိးေကာင္းကင္ရဲ႕
က်ယ္ျပန္႕မႈေအာက္
ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ျဖစ္ခြင့္
လြတ္လပ္စြာရွိပါရဲ႕လား။
အုိကြယ္
. . .ညေနခင္းကေလးရဲ႕
ေၾကကြဲမႈနဲ႕လွပခ်ိန္
အိမ္ျပန္ဖုိ႕သတိေမ့ေနတဲ့
ဂ်စ္ပစီမေလးေရ
မင္း၀တ္ဆင္ထားတဲ့
ေနာက္ဆုံးေပၚဒီဇုိင္းဟာ
ငါျဖစ္ခဲ့ၿပီကြယ့္။
လာၾကေလ
မီးပုံထဲျဖတ္နင္း
ေတးသီခ်င္းေအာ္ဆုိၾက၊
ေဟာဟုိမွာ
က်ဴးေက်ာ္စစ္ကုိ
က်ိန္ဆဲရင္းနဲ႕
ကေလးရဲ႕အေမ
ဓမၼသီခ်င္းကုိ
ရြတ္ဆုိေနရဲ႕။
လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေၾကာင္းအတြက္
သက္ေသျပခဲ့
အသည္းႏွလုံးနဲ႕
ဖြဲ႕ဆုိခဲ့
႐ုိးသားမႈနဲ႕
ဘ၀ကိုဖက္တြယ္ခဲ့
ခမ္းနားတဲ့
အိပ္မက္ေတြနဲ႕။
အပူဒီဂရီ
တစ္ရာ့ရွစ္
စိတ္ညစ္ၿပီး
သတ္မေသၾကပါနဲ႕
မိတ္ေဆြတုိ႕ေရ
အယ္လ္ကုိေဟာနဲ႕
ေတြ႕ထိတဲ့အခါ
အီေကြတာကဗ်ာေတြလုိ
ေသြးေၾကာကုိဆူပြက္ေစလိ့မ္မယ္။
ဘာကုိမွမယုံဘဲနဲ႕
ပုံခဲ့တဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့
အမွန္အမွားဟာ
ကံတရားသာျဖစ္ပါေစေတာ့။
ဂုဏ္သိကၡာမဲ့
အသက္ရွင္ရတဲ့ေန႕မ်ား
ဘုရားသခင္နဲ႕
မျငင္းခုံလုိေတာ့ပါ။
ရယ္ေမာျခင္းတစ္ခု
စာအုပ္ပုံၾကားမွာ
က်ဳိးေၾကာင္းဆက္သြယ္မႈ
ယုတၱိေဗဒေတြနဲ႕
ငါ့အတၱကုိ
ခြဲစိတ္ေနၾကရာ . . .
အေမွာင္ထု၏ဟုိမွာဘက္တြင္
ေနထြက္ေၾကာင္း
သင္တုိ႕သိပါသည္။
တစ္ခုတည္းေသာ
အမွန္တရားအတြက္
သက္ေသျပခ်က္မရွိ
လူ၏၊
အဇၥ်တၱ၌ရွိေသာအရ
ဘာနဲ႕မွေခ်ဖ်က္မရ
ဘ၀၊
အုိ . . . ေနာက္ဆုံးစကၠန္႕ေပၚမွာ
ေခါင္းမာစြာ
ျငင္းဆုိေနဆဲပင္။
“ေနာက္ဆုံး”ဟုအမည္ေပးထားတဲ့
ေဟာဟုိသစ္ပင္ရဲ႕အရိပ္မွာ
ကဗ်ာဆရာေတြ
ျငင္းခုံေနၾကစဥ္၊
“ျဖတ္သန္းျခင္း”လုိ႕ေခၚဆုိၾကတဲ့
ေဟာဒီျမစ္ရဲ႕
အနက္ဆုံးအပုိင္းမွာ
ငါ့မ်က္ႏွာကုိ
ေဆးေၾကာပစ္ခဲ့ၿပီ။
ႏႈးညံ့
ေမႊးပ်ံ႕ပ်ံ႕
ႏွင္းဆီ၀တ္ဆံတုိ႕နဲ႕
သမုဒၵရာတုိ႕ရဲ႕
ဟုိဘက္ကမ္းမွ
ျဖတ္သန္းလာေသာ
ေလျပည္ႏုတုိ႕
ေတြ႕ဆုံတဲ့အခါ
ၾကင္နာစြာ
ေပြ႕ဖက္ေသာအနမ္းမွ
အလြမ္းညမ်ားရဲ႕
ဒ႑ာရီတစ္ခု
ေၾကကြဲမႈနဲ႕
ငါဖြဲ႕ဆုိမိေပါ့
မင္းတုိ႕ခံစားႏုိင္ဖုိ႕ေတာ့
မလြယ္ဘူးေလ။
ဟုတ္ကဲ့
ခႏၶာကုိယ္ရဲ႕အတြင္းပုိင္းမွာ
မာရ္နတ္နဲ႕တည္ေဆာက္ထားပါသလား၊
လူေတြေျပာေျပာေနတဲ့
အမွန္တရားဆုိတာ
ဘုရားသခင္ရဲ႕
သိကၡာပုဒ္ေတြလား၊
ဒါေပမယ့္
. . . အေမ
ကၽြန္ေတာ္
က်ိန္ဆုိ၀ံ့ပါရဲ႕
အဲဒီကင္းဘတ္စေပၚက
ကုဗပုံပန္းခ်ီကားခ်ပ္ဟာ
ကၽြန္ေတာ့္ပုံတူအစစ္ပါ။
သန္႕ရွင္းစြာ
ခမ္းနားသိမ္ေမြ႕စြာ
အိပ္မက္ထဲမွာ
အနာေရာဂါမရွိ။
ဦးမညႊတ္ပါ
ဒူးမေထာက္ပါ
ကဗ်ာထဲမွာ
မာနတရားနဲ႕အျပည့္။
လူျဖစ္လာျခင္းအတြက္
ျငင္းခ်က္ထုတ္ဖုိ႕
တစ္စုံတစ္ရာ
မရွိခဲ့ဘူးဆုိရင္
ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္းအထုရွိတဲ့
ေဟာဒီမဟာပထ၀ီေျမႀကီးဟာ
ငါ့ခႏၶာကုိယ္ထဲက
ဖိတ္စင္လြင့္က်သြားတဲ့
အစိတ္အပုိင္းတစ္ခုသာ
ျဖစ္လိမ့္မယ္။
ေအးစက္တဲ့
အလကၤာေတြနဲ႕
ဖြဲ႕ဆုိထားတဲ့
အၾကင္နာမ်ားစြာ
ငါ
. . . ၀မ္းနည္းစြာ ျငင္းဆုိလုိက္ရၿပီ။
မြန္းၾကပ္ေလွာင္ပိတ္မႈ၏
ငါျဖစ္ဆဲမွာေတာ့
ငါ့ကုိယ္ငါ
ခ်စ္တတ္မႈနဲ႕သာ
သင္တုိ႕ကုိ
ငါခ်စ္ခဲ့ရေပါ့။
ဒီလုိနဲ႕ပင္
. . . တစ္စတစ္စပြန္းပဲ့
လူ႕အျဖစ္ရဲ႕
စကၠန္႕မ်ားစြာမွာ
ငါ့ကုိယ္ငါ
ျငင္းဆုိႏုိင္ခြင့္မရွိေတာ့ပါ။
သုိ႕ေပမယ့္
ကမၻာႀကီးကုိ
ရြဲ႕ေစာင္းေစျခင္းမွာ
ပန္းခ်ီဆရာေ၀ခ်စ္ကုိရဲ႕
ရွည္လ်ားေကြ႕ေကာက္ေသာ
ဆံပင္မ်ားေၾကာင့္သာ
ျဖစ္ေတာ့တယ္။
အုိကြယ္
. . . မိန္းကေလးရဲ႕
ဖုံးကြယ္ထားတဲ့
ငါ့ရဲ႕မ်က္ရည္ေတြေပၚမွာ
မၾကင္နာသူေတးဆုိငွက္ေတြက
ဒီဇင္ဘာႏွင္းရည္စက္ေတြနဲ႕
ဖ်န္းပက္လုိ႕
ၾကည္စယ္ၾကေတာ့မယ္။
တကယ္လုိ႕သာ
မင္းဟာ၊
ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့
ပ်ံတက္ဖုိ႕ေရာ၊
နားတတ္ဖုိ႕ပါ
ႏွစ္ခုလုံးဟာ
လုိအပ္ခဲ့တယ္။
လြဲမွားမႈ
စာတမ္းျပဳစုသူေတြနဲ႕
အၾကင္နာတရားရဲ႕
နတ္ဆုိးမ်ား၊
အလင္းေရာင္ခ်ဳိ႕တဲ့
စည္း၀ါးမဲ့နံရံမ်ားရဲ႕
ဟုိမွဘက္မွ
သုညျဖစ္တဲ့
ကမၻာေျမမွာ
ငါ၊
ထာ၀ရကဗ်ာဆရာသာ ျဖစ္ေတာ့တယ္။
ငါ့ေျခေတြ
ႏွစ္ဖက္လုံးျပတ္ေနေတာင္မွ
အႏုပညာဆုိတဲ့ေတာင္ေ၀ွးကုိ
ေထာက္ၿပီး
ငါ
လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ဦးမယ္။
ဟုတ္ကဲ့
ပညာရွိေတြရဲ႕
အာ႐ုံေၾကာမ်ားစြာ
ေလထဲမွာ
တြန္႕ေခါက္သြားပါသလား၊
ပီကာဆုိရဲ႕
ဂႏၴ၀င္အျပာ
ကလာသီ၀ရီထဲမွာ
ေသဆုံးသြားပါသလား။
နံျပည္စုတ္ငွက္ကေလးတုိ႕ေရ
သင္တုိ႕
ဆက္လက္ေအာ္ျမည္ႏုိင္ပါေစ။
ကမၻာလုံးျခမ္းရဲ႕
၀င္႐ုိးစြန္းေပၚမွာ
ငါ့ခႏၶာ
ႀကီးလုိက္၊ ေသးလုိက္၊ ေ၀းသြားလုိက္
ငါ့ဆီေျပးလာၾက
ငါ့ဆီက
ေျပးထြက္သြားၾက၊
အုံ႕မႈိင္းေသာ
တနဂၤေႏြမ်ားတြင္
တပ္ဆင္မရေသာ
နိယာမမ်ားစြာ
အႏုပညာမရွိတဲ့
ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါးထဲမွာ
အ႐ူးတစ္ေယာက္လုိ
ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာပစ္ခဲ့ရာ . . .
အေၾကကြဲဆုံး အ႐ႈံးသမားျဖစ္ခဲ့ရေပမယ့္
အျပစ္မဲ့ဆုံး ႏွလုံးသားနဲ႕မုိ႕
အ႐ုိးသားဆုံး အၿပံဳးတစ္ခုကုိ ပုိင္ဆုိင္ဆဲပါ။
အုိကြယ္
. . .မိန္းကေလးရဲ႕
ဖုံးကြယ္ထားတဲ့
တုိ႕ရဲ႕ေၾကကြဲမႈေတြကုိ
ထာ၀ရခြဲခြာၿပီးကာမွ
တုိ႕
. .
. ထာ၀ရလြမ္းၾကရေအာင္ေနာ္။
ေန႕မရွိ၊
ညမရွိ
အေၾကကြဲဆုံးကာလမွာ
သေႏၶတည္ခဲ့တဲ့
ရင္ထဲကအစုိင္အခဲ
ခြဲထုတ္ပစ္လုိ႕မရဘူးေလ။
ခႏၶာကုိယ္ေပၚမွာ
ေကာက္ေၾကာင္းမ်ားစြာ ေဆြးျမည့္ကာမွ
ဘ၀ကုိ
ခ်စ္ႏုိင္ဦးေတာ့မလား။
ခ်ဳိက်ဳိးႏြားနဲ႕
ဒြန္းစ႑ားတုိ႕ထက္
ပုိမုိ႐ုိက်ဳိးသိမ္ေမြ႕စြာ
ငါးဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္းထိ
ေလွ်ာ့ခ်ခံခဲ့ရရာ
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က
အုန္းဆံႀကိဳးေခြပမာ
ကၽြန္ေတာ္
အလုိမတူခဲ့ပါ။
“မငိုဘူး
ဘယ္ေတာ့မွ
မငိုဘူး”
မာနကုိေပြ႕ဖက္
မ်က္ရည္ေတြနဲ႕
ငါ ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီ။
တနဂၤေႏြမ်ားစြာနဲ႕တည္ေဆာက္
ဦးေႏွာက္၏
ခုိင္မာေသာျပယုဂ္တစ္ခု
ရစ္သမ္မဲ့
ဖြဲ႕စည္းမႈလက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲမွာ
ပြန္းပဲ့ခဲ့ေသာ
သမာဓိတရားမ်ားစြာ . . .
မိတ္ေဆြေတြနဲ႕၊
ယင္ေကာင္ေတြနဲ႕
တ၀ီ၀ီေအာ္ျမည္ေနခဲ့ျခင္း
မြန္းၾကပ္မႈထဲမွာ . . .
တစ္စုံတစ္ရာ
လြဲမွားမႈမရွိ
တစ္စုံတစ္ရာ
နာက်င္မႈမရွိ
ပကတိအျဖစ္
သုညအျဖစ္
လြတ္လပ္စြာ
ငါ့ကုိယ္ငါ
ၿပီးျပည့္စုံခဲ့ၿပီ။
ခ်ဳပ္တည္းမႈမဲ့
လြင့္ေမ်ာခဲ့ေသာအတၱမ်ား
ေမြးဖြားၾက၊
ေသဆုံးၾက
တရားေတာ္အတုိင္း
႐ုိးသားၾက
တရားေတာ္အတုိင္း
ေဖာက္ျပန္ၾက။
ငါကိုယ္တုိင္ေရးသားခဲ့ေသာ
ငါ့အတၳဳပၸတၱိက်မ္းမွာ
ငါ
မာရ္နတ္တစ္ေယာက္အျဖစ္
ျငင္းဆုိႏုိင္ခြင့္ရွိရဲလား။
အသက္ရွင္ျခင္းကုိျမတ္ႏုိးဆဲ
လြဲမွားမႈနဲ႕
အမွန္တရားေပၚမွာ
ခဏငယ္မ်ားစြာ
ျဖတ္သန္းေနၾကစဥ္ . . .
ျပဳတ္က်လာေသာ
အိမ္ေျမႇာင္တစ္ေကာင္မွာ
ငါ့မ်က္ႏွာေပၚ
တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာေပါ့။
အုိကြယ္
. .
. မိန္းကေလးရဲ႕
နာက်င္မႈနဲ႕
ငါ့မ်က္ရည္ေတြေပၚမွာ
မၾကင္နာသူေတးဆုိငွက္ေတြက
ဒီဇင္ဘာႏွင္းရည္စက္ေတြနဲ႕
ဖ်န္းပက္လုိ႕
ၾကည္စယ္ၾကေတာ့မယ္။
ေဟး
… …
…
… …
… …
… …
… … …
… …
… … …
… … … အသက္ရွဴျခင္းကုိ
ရပ္လုိက္ၾက
ရပ္လုိက္ၾက၊
ေဟာဒီမဟာပထ၀ီေျမႀကီးနဲ႕
အလင္းေရာင္ရဲ႕
အျမန္ႏႈန္းေပၚမွာ
သင္တုိ႕ကုိ
ငါခ်စ္ခဲ့ပါၿပီ။
အာ႐ုံငါးပါးရဲ႕ဟုိမွာဘက္မွာရွိတဲ့
ကဗ်ာဆရာရဲ႕
၀ိညာဥ္နယ္ေျမမွာ
သင္တုိ႕ဟာ
ငါျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။
တုန္ယင္လႈိက္လွဲ
လည္ေခ်ာင္းကြဲသံနဲ႕
သီခ်င္းဆုိမိေပါ့။
ေရႊအုိေရာင္ငွက္ကေလးေရ
မင္းမ်က္ရည္ေတြရဲ႕တန္းဖုိးကုိ
ေပးဆပ္ဖုိ႕
ငါ့မွာတာ၀န္ရွိခဲ့ၿပီ။
နာက်င္မႈေတြနဲ႕
ပုိလုိ႕ေတာင္
ေတာက္ေျပာင္ခဲ့ေသးရဲ႕
ကမၻာေျမႀကီးကုိ
ငါတည္ေဆာက္ခဲ့တယ္။
လြဲမွားမႈေတြနဲ႕
ပုိလုိ႕ေတာင္
ညီညြတ္ခဲ့ေသးရဲ႕
အမွန္တရားကုိ
ငါဖန္ဆင္းခဲ့တယ္။
မုိးသားေတြ
ဟုိး
. .
.အေနာက္ေတာင္ဆီက
မုိးသားတိမ္တုိက္ေတြ
ရင္ထဲမွာေအာ္ျမည္တမ္းတ
ငါ့လက္နဲ႕
ေခၚယူမရဘူးကြယ္။
ရင္ခုန္သံအားေကာင္းဆဲ
ေသြးေၾကာထဲမွာ
အဖုအထစ္မရွိ
ခ်စ္တတ္ခဲ့သည့္
“၀ီထိစိတ္”မ်ားစြာ
ငါ့ခႏၶာကုိယ္ရဲ႕အတြင္းဘက္
အျပင္ဘက္
ထြက္သက္၀င္သက္တုိင္းမွာ
ငါရွိေနမႈနဲ႕
…
အသံေတြ
ေလထုထဲမွာရွိတဲ့၊
အမည္ေတြ၊
နာမပညတ္ေတြ
အာကာသထဲမွာရွိတဲ့၊
ဆင္ျခင္ေတြးေတာမႈအင္အားနဲ႕
၀ါဒတရားေတြ
ငါ့ရဲ႕၊
ဟဒယ႐ုပ္၀တၳဳမွာရွိတဲ့၊
အရည္
အေငြ႕
အစုိင္အခဲအျဖစ္နဲ႕
လြင့္ေမ်ာပါေစကြယ္။
စၾက၀ဠာထဲမွာ
ငါအျဖစ္
ပရမာဏုျမဴအျဖစ္
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္အျဖစ္
“ငါကုိေက်ာေပးထားေသာ
အိမ္ေျမႇာင္မ်ားအေၾကာင္း”ဆုိတဲ့
ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ငယ္ေလးအျဖစ္
လြတ္လပ္စြာ
ပ်ံသန္းပါေစ
ပ်ံသန္းၾကပါေစ။
အဲဒါ
ငါေပါ့
ငါကုိယ္တုိင္ေပါ့ကြယ္
ဟုိအေ၀းခပ္လွမ္းလွမ္း
ျဖတ္သန္းသြားေသာ
အလြမ္းတစ္ခု။
သူတုိ႕က
ဘ၀တဲ့လား
ျငင္းခုံမေနပါနဲ႕
ထားခဲ့ေတာ့ေလ။
မုိးပြင့္မ်ား
တဖြဲဖြဲရြာခ်
ညအေမွာင္ထုရဲ႕
လွ်ပ္စီးလက္ျခင္း
အလင္းတစ္ခုထဲမွာ
၀ါးၾကမ္းခင္းအိမ္အုိေလးရဲ႕
ျပတင္း၀မွာထုိင္လုိ႕၊
အသံမထြက္တဲ့
ဂစ္တာအုိတစ္လက္ကုိပိုက္လုိ႕၊
မ်က္ရည္မထြက္တဲ့
ေၾကကြဲမႈေတြနဲ႕၊
အကုသုိလ္တရားရဲ႕
ေလာင္ၿမိဳက္မႈေတြနဲ႕၊
အုိ
. . .
ဒူးမေထာက္လုိက္ပါနဲ႕
ဘုရားသခင္ထံ
ဒူးမေထာက္လုိက္ပါနဲ႕၊
အိပ္မက္ေတြ
အားလုံးဟာ
အိပ္မက္ေတြပဲကြယ္။
သိပ္သည္းက်ယ္ျပန္႕ေသာ
မြတ္သိပ္မႈႏွင္းထုထဲမွာ
၀မ္းနည္းစြာ
လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾက၊
ေမွ်ာ္လင့္ေနဆဲပါ
နံရံေပၚမွာ
မွတ္စုေရးရင္း
တျဖည္းျဖည္း
ငါ အုိမင္းခဲ့ရ။
လွပတဲ့အိပ္မက္ေတြမက္တုန္း
ျဖစ္ႏုိင္ျခင္းရဲ႕
ေနာက္ဆုံးေန႕ထိ
ငါ
…
ငါ
…
ငါ
…
ငါလား
ေနမင္းပုိင္စုိးေပါ့၊
သင္တုိ႕လား
ေနမင္းပုိင္စုိး
မျဖစ္ႏုိင္တဲ့လူေတြေပါ့။
။
၀ိဇယစာအုပ္တုက္
ဒီဇင္ဘာ၊ ၁၉၉၄
