ဒီေန႕မနက္ေတာ့
၇ နာရီမွ အိပ္ယာကႏိုးပါတယ္၊ အျပင္မွာ ေမွာင္ေနတုန္းပဲမို႕ မီးဖြင့္ျပီးနာရီၾကည့္ရတယ္။
အိပ္ခ်င္စိတ္ မကုန္တတ္ေသးေပမယ့္ နည္းနည္းတြယ္ခိုင္လာစ စာေရးက်င့္ကေလးက တိုက္တြန္း တာေၾကာင့္
အိပ္ယာထဲျပန္မ၀င္ျဖစ္ပဲ ကြန္ျပဴတာကိုဖြင့္ပါတယ္။ ထံုးစံအတိုင္းေမးလ္ဖြင့္ (ဘာေမးလ္မွ၀င္ မေနတာကလဲ
ထံုးစံအတိုင္း)၊ ေနာက္ဖဘထဲ ၀င္ပါတယ္။ ဖတ္ခ်င့္စဖြယ္ေတြမ်ားေနလို႕
ညီဇံလွ ခ်က္တင္ ထဲက လွမ္းႏွဳတ္ဆက္တာေတာင္ အင္း.. အဲ..နဲ႕ပဲ
တုန္႕ျပန္ျဖစ္တယ္။ ဖဘထဲမွာက အခ်ိန္ ၁ နာရီျဖဳန္းျပီးတိုင္း ပ်မ္းမွ်ျခင္း ၅ မိနစ္စာေလာက္ေတာင္
တန္တန္ရာရာ ရခဲပါတယ္။ ဒီလိုပဲ အပ်င္းေျပ ဖတ္ျဖစ္တာမ်ားတယ္။ ေနာက္ ဘာကိုမွန္းမသိ
‘ျငိ’
ေနရတာၾကီးကိုလဲ
ကိုယ့္ကုိယ္ကို မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဖဘ လွိဳင္းကို အမ်ားသူငါေတြလိုပဲ
စီးျဖစ္ေနတယ္။
ဖဘ
လွိဳင္းအစီးေကာင္းမိတာ အဲဒီထဲတင္မေနေတာ့ပဲ ဆက္စပ္ရာ လင့္ခ္ေတြဆီပါေရာက္သြားလိုက္၊
ညီဇံလွ ကဗ်ာနဲ႕ HOE မဂၢဇင္းေတြဆီ
နစ္သြားလိုက္၊ မင္းကိုႏိုင္နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ပို႕စ္ေတြဆီ
အာရံု ကပ္ညိလိုက္နဲ႕ ၁၀ နာရီေက်ာ္သာသြားတယ္၊ မူလ ရည္ရြယ္ရင္း စာေရးျခင္းအမွဳ ဆီျပန္ မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။
ခုေတာ့ ထိုင္ျပီ။ ဇြတ္ ေပျပီး စာေရးမယ္လုပ္ကာမွ ‘ခင္ေအာင္ေအး’ဆိုျပီး ကိုျပည့္မင္း ခ်က္တင္ေပၚတက္လာတယ္။
ဒီလို နံမယ္ေခၚျပီး အာလုတ္ျပဳလိုက္ကတည္းက ရင္ထဲ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္ရျပီ။
အဲ့သလို သူေခၚခဲတယ္။ ေဟး ဟိုင္းနဲ႕ စ,ရင္စ မစရင္လည္းေျပာခ်င္ရာကို တန္းျပီး ေျပာလိုက္တာမ်ားတယ္။
ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ.. khin: ဟုတ္ကဲ့ အကိုမထိတ္သာ မလန္႕သာရွိ လိုက္တာ ဘာမ်ားလဲ
အကိုေရ႕ လို႕ ကိုယ္က ေမးလိုက္ေတာ့..သူ႕ဖက္က အသံေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ တိတ္သြားတယ္
(အင္းတကယ္ေတာ့ typing ဆိုတာေလးပဲ
ေပၚေနျပီး
သူ႕ခ်က္တင္ေဘာက္စ္မွာ ဘာမွ ထပ္တက္မလာတာကိုေျပာတာ) ခဏေနေတာ့မွ chat box မွာ
yesterday
i go and see hla than.his condiction is no good. လို႕ တက္လာတယ္ထင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ။
တေန႕က ဒီေကာင္ေဆးရံုတင္ ရျပန္ျပီလို႕ ကိုျပည့္ေျပာလို႕ သိထားျပီးသားမို႕ဒါပဲ
ျဖစ္မွာပဲ ထင္လိုက္တယ္။ ဒါနဲ႕ ေငါင္ဆင္း သြားျပန္တယ္။ ဒီေန႕ ၁၈ ရက္ ေအာက္တုိဘာဟာကိုယ့္ကို
တယ္ကိုင္လွဳပ္ပါလား။
မနက္က
breakfast လုပ္ရင္းနဲ႕
စားရင္းနဲ႕ အေတြးေလးေတြ ပြားမိတာေရးမယ္ စိတ္ကူးထား တာေတြ
ေပ်ာက္ကုန္တယ္။ သာမာန္ ေန႕စဥ္လုပ္ကိုင္မိေနတာေတြထဲ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ
စိတ္ေတြ သိမ္သိမ္ေမြ႕ေမြ႕ကေလးျဖစ္ေန ပ်က္ေနပံုကို ဖ်တ္ကနဲ အမိဖမ္းလိုက္မိပံုအေၾကာင္းေရးမလို႕၊
ခုေတာ့ ဖတ္ရတဲ့ ပို႕စ္ေတြ စာေတြ ကေန ေလာဘ၊ ေဒါသ စိတ္ေတြ အထင္အရွားျဖစ္ေနရျပီမို႕
ဟိုဟာကို ခဏထားလိုက္ေတာ့မယ္။ ကိုျပည့္က “သူကေတာ့စိတ္မာပါတယ္။သြာေတြ ႕ရတဲ့လူက
စိတ္မခ်မ္းသာဘူး” လို႕ ဆက္ေျပာတယ္။ မႏွစ္က စက္တင္ဘာ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္းသူ႕ဆီ
၄-၅ ရက္ေလာက္ ၀င္ေခြျဖစ္ျပီး အတူအိပ္ အတူစားေနခဲ့တဲ့ ရက္ေတြဆီ စိတ္ေရာက္သြားတယ္။
ေနာက္ ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ဆန္းပိုင္းေလာက္ကထင္ရဲ႕သူ ေဆးရံုတက္ရျပန္တဲ့အေၾကာင္းသိရေဇာ္ ၾကီး နဲ႕သူ႕အေၾကာင္းေျပာျဖစ္
စိတ္ထဲ မခ်ိတင္ကဲနဲ႕(အဲ့ဒီ တုန္းကလဲ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္လို႕ပဲထင္ခဲ့တယ္)
ကဗ်ာတပုဒ္ေရးျဖစ္တယ္။ ကိုျပည့္ဆီ ပို႕လိုက္တယ္၊ ကိုျပည့္က သူ႕ကိုျပဖို႕မသင့္ေတာ္ေသးဘူး
လို႕ေျပာတယ္။ ဟိုး ပထမ တစ္ခါ ႏွစ္ေထာင့္ ဘယ္ႏွစ္ခုႏွစ္ကလဲ မသိ သူေဆးရံုပထမအၾကိမ္တက္တုန္းကေတာ့
‘လွသန္းအတြက္
သာမာန္ရိုးရိုးကဗ်ာတပုဒ္’
ဆိုတာ
ေရးမိေတာ့သူ႕ကို
ေဆးရံုေပၚမွာ သြားရွာတာ ေပးဖတ္မလုိ႕။ သူက ေဆးရံုက ဆင္းသြားခဲ့ျပီ။ ေနာက္ဘယ္လိုသူ႕လက္ထဲ
ေပးမိတယ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူ ‘လက္မရံြ႕ ကဗ်ာဆရာ’ လံုးခ်င္းကေလး ထုတ္ေတာ့အဲ့ဒီကဗ်ာကို “ဂုဏ္ျပဳကဗ်ာ”ဆိုတဲ့အထဲ ထည့္ထား တယ္။ ေဟ့ေကာင္ ငါမင္းကို ဂုဏ္ျပဳတာမဟုတ္ဘူးေလ ဆဲထားတာေလ ဆိုေတာ့ သူရယ္က်ဲက်ဲ
လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ပါးစပ္ၾကီးတလံုးနဲ႕ လူတဖက္သားကို အင္မတန္ ခ်ိဳးခ်ိဳးဖဲ့ဖဲ့ေျပာတတ္တဲ့ေကာင္၊
ကိုယ့္ေတာင္ ေရွာင္တာမဟုတ္ဘူး၊ ထင္ရာစြတ္ေျပာလို႕လူၾကီးရွက္ရယ္ ဆိုသလို ရယ္ေနခဲ့ရတဲ့
အၾကိမ္ ကလဲ မနည္းဘူး။
ေသျခင္းတရားဆိုတာၾကီးနဲ႕ နီးနီးကပ္ကပ္
လက္ပြန္းတတီးေနလိုက္ရတဲ့ သူ႕ကို ကိုယ္ဘယ္လိုမွ ကိုယ္ ခ်င္းစာလို႕ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕၀မ္းနာ
သူသာ အသိဆံုးေနမွာပါ။ ကိုယ္က ‘မင္းနဲ႕ထပ္တူ ခံစားရ တယ္ကြာ’ လို႕ေျပာလိုက္တာနဲ႕ ဒါ ပလီပလာေျပာတာပဲ
ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ကိုယ္လဲ ေသေဘးေတြ တၾကိမ္ မကၾကံဳဖူးတယ္။ ၾကံဳလိုက္ရတဲ့ အခိုက္အခါ
နာရီပိုင္း ရက္ပိုင္းမွ်ပါပဲ။ သူကေတာ့ တကယ္အပ္က်မတ္က်ေသျခင္းတရားၾကီးတခုလံုး သူ႕ကိုယ္ထဲ
သူ႕ဘ၀ထဲ ၀င္ေရာက္လွည့္ပတ္ က်က္စားေနတာၾကီးကို ရက္ေတြ လေတြ ႏွစ္ေတြနဲ႕ခ်ီျပီး ခံစားခဲ့ရသူမို႕
ကိုယ္က ဘယ္လို ျပည့္မီေအာင္ ႏွိုင္းစာႏိုင္ပါ့မလဲ။ သူ႕မွာျဖစ္ပ်က္ ခံစားေနရတာေတြအေပၚ ကိုယ့္စိတ္ထိခိုက္ျခင္းကို
ကိုယ္ျပန္ဖတ္မိတဲ့ အေနမ်ိဳးနဲ႕သာ သူ႕အေၾကာင္း ကုိယ္ေျပာျပႏိုင္မွာပါ။
ဟိုကဗ်ာ ‘လွသန္း’ ဆိုတာေလးကို ဒီႏွစ္ဆန္းပိုင္း သူေဆးရံုတက္စဥ္တုန္းက ေရးမိေပမယ့္ သိပ္နီးစပ္တဲ့
ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္ကိုျပတာကလြဲလို႕ Publish မလုပ္ခဲ့ဘူး။ အင္တာနက္ အြန္လိုင္းမွာ လွသန္းအေၾကာင္း ေဖြးေဖြးလွဳပ္ေနတုန္း ကိုယ္ေရာေယာင္ မီးပံုးပ်ံ မလႊတ္ခ်င္ခဲ့ဘူး။
ရာသီစာ ခ်ိန္ကိုက္ ကဗ်ာမ်ိဳး မႏွစ္ျခိဳက္တတ္သူမို႕ ခ်ိန္ကိုက္ လႊတ္တာကိုမ်ိဳးကိုလဲ ေရွာင္ရွားခ်င္မိျပန္တယ္။
ခုေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာ သိမ္း၀ွက္ထားတာလဲမက။ မီးရွဴးမီးပန္း ထေဖာက္တာလဲမက် ဒီပို႕စ္နဲ႕ အတူ ေရာျပီး ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။ဖတ္မိသူေတြ ဖတ္မိၾကေစ။ လွသန္းကိုေအာင့္ေမ့သတိရၾကေစ။ လွသန္းကို ေမတၱာပို႕ဆုေတာင္းေပးႏိုင္ၾကေစ။ေနာက္ျပီးေတာ့…(တမင္တကာ ဒီေနရာမွာ တန္႕ရပ္ပစ္လိုက္တယ္
တကယ္လဲ ဘာဆက္ေရးရမွန္း မသိႏိုင္ ဆက္ေရးဖို႕လဲ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။)
ခင္ေအာင္ေအး
၁၈၊
ေအာက္တုိဘာ၊ ၂၀၁၁ ေခ်လ္တန္ဂရို႕ဗ္ လန္ဒန္ ၁၀း၅၈ နာရီ
(စာျပီးမွ
ေခါင္းစဥ္တပ္ျဖစ္ေတာ့ ေတာင္ေတာင္အီအီအေတြးမ်ားမွတ္စု ဆိုျပီး နံပတ္ထုိးမယ္လဲ လုပ္ေရာ
တုိက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္
၁၃ လာက်ေနျပန္ပါလား။ လွသန္းေရ အကိုအယူမသီးပါရေစနဲ႕ကြာ…)
လွသန္း
လွသန္းဆိုလဲ
မင္းပဲ
ၾကည္ေမာင္သန္းဆိုလဲ
မင္းပဲ
လိပ္ျပာသန္႕သန္႕မွသည္
ေမာင္သီးသန္႕အထိ
မင္းကိုယ္မင္း
ကိုယ္ေဖ်ာက္ခဲ့ရတာ
မင္းစိတ္နဲ႕မင္း
ေသနတ္ေဖာက္ခဲ့ရတာ
မင္း
ေက်ာင္းေဆာက္ ဘုရားတည္ ကုသုိလ္ေတြျပဳျပီးျပီ
မင္းအကုသိုလ္ျပဳတာေတြကိုေတာ့
လူေတြ အလြယ္တကူျမင္သိ စကားတင္းဆိုျပီးမို႕
ထည့္
မေျပာေတာ့ဘူး။
လွသန္း
အသည္းကြဲျပီးေနာက္သတင္းစကား
ကိုယ္နည္းနည္း ဖ်ားသြားတယ္
ေရႊလမင္းမွာ
တေန႕ ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ကို ေမးရတယ္ သူက မင္းလက္ေရးနဲ႕
သူ႕
ေဖေဖာ္ရီကဗ်ာေလး (လက္ႏွစ္လံုးသာသာ စာအုပ္ညွပ္တဲ့ စကၠဴစေလးလိုလိုေပၚမွာ)
အဲ့ဒါေပးတယ္
စိတ္တြက္နဲ႕တြက္လိုက္တယ္ သူလဲ ေအာင္ခ်ိမ့္အနီးကပ္ပဲလို႕
(တစ္ေထာင့္ကိုးရာ
ကိုးဆယ္ တဝိုက္လို႕ထင္တယ္ အဲ့ဒီတုန္းက)
ကိုယ္တို႕
တရြတ္တိုက္ပြတ္ဆြဲခံရတဲ့ ကဗ်ာဆရာဘဝ ဒီဘဲၾကီးမပါပဲ ေျပာလို႕မွမရတာ
လွသန္း
မင္းေထာင္က်တာေတြဘာေတြ
ငါမသိဘူး
မင္းကြန္ဆထရပ္ရွင္းတခုမွာ
တာဝန္ခံလုပ္ေနတာေတြ ငါမသိဘူး
မင္း
အိပ္စပို႕ ပုစြန္ေတြနဲ႕ ဘာညာ နားစြန္နားဖ်ားၾကားမိတယ္ ငါမသိဘူး
မင္းဆံပင္ရွည္ၾကီးတရမ္းရမ္းနဲ႕
ခေရမွာ ေရႊလမင္းမွာ အကိုၾကီးဝိုင္းမွာ ထိုင္တယ္ ငါမသိဘူး
မွတ္မွတ္ရရ၊
၁၉၉၅ ေလာက္ ငါတို႕ပင္လယ္လုပ္ေနခ်ိန္ မင္းနဲ႕ငါ ေရစက္ဆံုၾက
ၾကိဳသိႏွင့္ျပီးတဲ့
တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္ တေန႕လည္ထဲနဲ႕ အျပီးေမာ့ေသာက္ၾက
လြဲေခ်ာ္ခဲ့တဲ့
ကာလေတြအတြက္ အဆဲအဆိုေလးေတြနဲ႕ မခ်င့္မရဲေျပာျဖစ္ၾက
ငါကလဲ
ေအာင္ခ်ိမ့္ ဆို ငါကလြဲလို႕ ဘယ္သူမွ ငါ့ေလာက္သိတယ္လို႕မထင္
မင္းကိုယ္မင္းလဲ
အဲလိုပဲ ထင္ခဲ့တာလို႕ မင္းကေျပာေတာ့မွ ငါတို႕ အျပိဳင္အဆိုင္္ သူ႕ကဗ်ာေတြ
တေယာက္တလဲ
အလြတ္ရြတ္ျပမိၾက ၾကက္သီးထ စရာ အတိတ္တခုပါ ကြာ
လွသန္း
ငါ
စာရင္းကေလး တခု တို႕မယ္ေနာ္..
၁)
မနက္ ၉ နာရီ၊
၂)
ပုစြန္ေတာင္ ဂဏန္းဆိုင္၊
၃)
ဘီအီး တပိုင္းျပီးတပိုင္း၊
၄)
ဇီးေရာင္ စူပါကပ္၊
၅)
ဟိုလူၾကီးကဗ်ာေတြ၊
၆)
မ်က္လံုး ႏွစ္စံုျပဴးက်ယ္လာပံုက စားပြဲေပၚျပဳတ္က်လုမတတ္၊
၇)
၂ ေယက္ေပါင္းျပီး ကမၻာၾကီးတခုလံုးကိုသိမ္းမိျပီးသလို စိတ္ေျမာက္၊
၈)
ေျမာက္ဒဂုန္ (၈) သ/မ မဥၨဴလမ္းကိုေရႊ႕၊
၉)
အဲဒီကအျပန္ ဗိုလ္အုန္းသီးေကြ႕၊
၁၀)
သာေကတ၊
၁၁)
ျမစ္လား ေခ်ာင္းလားဖက္ဆီက ေလတျဖဴးျဖဴး၊
၁၂)
ညေနေစာင္းလာခိုက္ ဘီအီးေနာက္တပိုင္း၊
၁၃)
ဘယ္လို အိမ္ျပန္ေရာက္မွန္းမသိ ဆိုတဲ့ ဝါက်နဲ႕ အဆံုးသတ္ခဲ့တယ္ အဲဒီေန႕။
လွသန္း
ဒီလိုနဲ႕
မင္းနဲ႕ငါ နီးလိုက္ေဝးလိုက္
တခါတခါ
ဘားလမ္းထိပ္(ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဖက္) လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တခုမွာ ထုိင္လိုက္
ကဗ်ာေတြ
ဘာေတြ သိပ္လည္း ေျပာျဖစ္ၾကတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး
မင့္သည္းေျခၾကိဳက္
အတင္းအဖ်င္းကေတာ့ ဒို႕ အျမည္းေပါ့ကြာ
ခက္တာက
မင္းနဲ႕က ပယ္ပယ္နယ္နယ္ မေသာက္ဖူးဘူး
မင္းနဲ႕
လူခ်င္းလံုးမိမယ္မွ မၾကံေသးဘူး မင္းက ေရာဂါနဲ႕
အရက္ေရွာင္ရတာနဲ႕
ဘီယာေရွာင္ရတာနဲ႕ မင္းကိုယ္က ေဆးေစာ္အျမဲနံလို႕
ေတာ္ေလးလဲၾကာေရာ
မေရွာင္သာတဲ့ လမ္းေျမွာင္ၾကား မိေခ်ာနဲ႕ညားေရာ
သာ၍
ေဝးရာဆီသို႕ပါ၊ မင္းနဲ႕ ငါ သိပ္ မဆံုျဖစ္ၾကေတာ့ပါ
လွသန္း
ေနအုန္း
ဟ
အဲ့ဒီမတိုင္ခင္
မင္း မေလးက ျပန္လာျပီး အသဲအသန္ျဖစ္
သဃန္းကၽြန္းေဆးရံုမွာ
တက္ေနတာ ေအး.. ၉၉ လား ၂၀၀၀ လား
အဲေလာက္က
မင့္သတင္းေတြ ၾကားေနတယ္ ငါမအားဘူး အလုပ္ပိေနခဲ့တာ
ေဆးရံုကို
မေရာက္ခဲ့ဘူး ကိုယ့္ဘဝနဲ႕ကိုယ္ ေလးလံ ပိက်ေနရင္း မင္းကိုလဲေမ့ေနခဲ့မိ
(
ေျဖာင့္ခ်က္တခုလို ဒါကို တမင္ထည့္ေရးပါတယ္ ေဟ့ေယာင္ေရ႕…)
တေန႕
ကိုယ့္အလုပ္က မနက္မိုးမလင္းခင္ ေလဆိပ္တက္ရတာမို႕ ေလဆိပ္ကအျပန္
ရံုးကိုပဲ
တန္းလာခဲ့လိုက္ေတာ့တယ္ မနက္ ၆ နာရီေလာက္ ရံုးစားပြဲမွာ ထိုင္ရင္း
မင္းကို
သတိရသြား ဟာ..ဒီေကာင္..တေန႕က ေအာင္ဘညိဳ ေျပာေတာ့ ေျမာ္လင့္စရာ
မရွိေတာ့ဘူးဆိုလား
အဲဒီသတင္းေတာင္ ၃၊ ၄ ရက္ရွိသြားျပီဆိုေတာ့ ခုေလာက္ဆို…
ငါ
ဒိန္းကနဲ ျဖစ္သြားတယ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္ ေနာင္တ လဲရမိတယ္
စာရြက္တစ္ရြက္ဆြဲထုတ္တယ္
စကားလံုးေတြ စာေၾကာင္းေတြ တရေဟာ က်လာတယ္
မင္းဒီေလာက
မွာ ရွိခ်င္မွ ရွိေတာ့မယ္ ထင္ျပီးေရးခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ..
(ဒီလို
တေယာက္ေယာက္ကို အမည္တပ္ျပီး ေရးခဲ ပါတယ္ ကိုယ့္ကဗ်ာဆရာဘဝမွာ)
“လွသန္းအတြက္
သာမာန္ရိုးရိုးကဗ်ာတပုဒ္”
အဲဒီေနာက္
မင္းတကယ္ မေသခဲ့ပဲ ေတာင္ေက်ာ္ခဲ့တယ္
အဲဒီ
အျဖစ္အပ်က္ကေလး ျပန္ေျပာရင္းငါတို႕ ျပံဳးမိၾက စိတ္သက္သာရာရခဲ့ၾက။
လွသန္း
ခု
၂၀၁၁ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၇ ရက္ ေန႕လည္ ၁၂နာရီ ၉ မိနစ္
ငါ့မွာ
ေန႕စြဲေတြ အခ်ိန္ေတြကို ဂရုတစိုက္ ထည့္သြင္းမွတ္သားတဲ့ အက်င့္ရွိေနျပီ
(ေစာက္
အသက္ကေလးက ရလာျပီကိုး၊ ဒါလဲ မင့္ေလသံ ကိုပဲ အတုခိုးလိုက္တယ္)
မေန႕က
ေဇာ္ၾကီး(သစ္ေကာင္းအိမ္)နဲ႕ အြန္လိုင္းမွာေတြ႕ျဖစ္တယ္
[thitkaungeain: ကုိလွသန္းသတင္းၾကားျပီးျပီလား
အေျခအေနမေကာင္းဘူး ေက်ာက္ကပ္ေဆးရမယ့္အေျခအေနေရာက္ေနျပီတဲ့
me: ဟင္
12:05 PM ဟုတ္လား] ငါ ငိုင္က်သြားတယ္ ျပီးခဲ့တဲ့ အေခါက္ (‘ေနာက္ဆံုး’
လို႕ ေရးျပီးမွ
‘ျပီးခဲ့တဲ့’ လို႕ျပန္ျပင္တယ္) ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့
မၾကံဳစဖူး မင့္ဆီ ၅ ရက္ေလာက္ အိပ္ခြင့္
ၾကံဳခဲ့တယ္
ထပ္ခိုးေပၚက ေရတိုင္ကီတစ္လံုးနဲ႕မင္းနဲ႕ တေယာက္တဝက္ မွ်ျပီး ေနတဲ့
အခန္းကေလး
(မီးခံေသတၱာတလံုးလဲရွိ မတ္တပ္ဘီရို တလံုးလဲရွိ ေနာက္ေတာ့ ငါေသာက္တဲ့
ပုလင္းျပားေလးေတြနဲ႕ထပ္ျဖည့္ၾကည့္ရတဲ့)
ခု ငါ ျမင္ေယာင္ေနတယ္ မင္းရုပ္သြင္ကို ငါ့ဖံုးကင္မရာ
ေလးနဲ႕
ဓါတ္ပံုရိုက္ခဲ့တယ္ မင္းဓါတ္နဲ႕ ငါ့ဓါတ္ ပူးကပ္ခြင့္ရခဲ့တယ္ အမ္တီဗြီေတြၾကည့္ရင္း မင့္ကိုယ္
မင့္
လွည့္စားေနတာ ငါရိပ္မိခဲ့တယ္ ငါ့သက္ျပင္းကိုလဲ မင္းရိပ္မိခ်င္ရိပ္မိလိမ့္မယ္ ငါတို႕အခ်င္းခ်င္း
ၾကားမွာ
မသမာစိတ္ေတြ မရွိတာ တခုထဲနဲ႕ မင္းနဲ႕ငါ ဒီဘဝမွာ ဒီေလာက္နဲ႕ တန္ေနပါျပီ္။
လွသန္း
ငါ
အခု ဒီကဗ်ာကိုေရးတယ္
ဟို
တခါလိုပဲ ေတာင္ေက်ာ္ပါေစ ဆိုတဲ့ ေစတနာနဲ႕ပါ
ကဗ်ာကို
ပါစင္နယ္ လုပ္ေရးဖို႕ သိပ္ရွက္တတ္တဲ့ေကာင္ပါ
ငါ
လုပ္ႏိုင္တာကလဲ ဒါပဲဆိုေတာ့ ငါ ဒါပဲ လုပ္လိုက္တယ္
မ်က္ႏွာမာ
အသံမာၾကီးနဲ႕ ဟိုလူ႕ လွမ္းဆဲ ဒီလူ႕သေရာ္ေမာ္ကား ေျပာၾကအုန္းစို႕လားကြာ
သိပ္
မၾကာခင္မွာေပါ့။ ။
ခင္ေအာင္ေအး
၁၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀၁၁ ဘန္ေကာက္
၁၂း၁၈ နာရီ
Read more...
